Υποψηφιος Ευρωβουλευτης με την ΕΛΙΑ

Κεντροαριστερά δεν είναι απλά «Κέντρο» συν «Αριστερά»…

 Η δημιουργία ενός νέου, ευρύ πολιτικού φορέα ανάμεσα στη Ν.Δ και στο ΣΥΡΙΖΑ, είναι αναγκαία προκειμένου να αναδιαταχθεί το πολιτικό σκηνικό και να υπάρξει μια διέξοδος στο πολιτικό αδιέξοδο που φαίνεται να διαμορφώνεται στη χώρα. 

      Η κατάσταση σήμερα, συνοψίζεται στα εξής ερωτήματα: Είναι δυνατόν το υπάρχον πολιτικό προσωπικό, μέσα στα υφιστάμενα πολιτικά σχήματα να καταφέρει να ανασυγκροτήσει τη χώρα;  Και πως εννοούμε αυτή την ανασυγκρότηση;   Από τα υφιστάμενα κόμματα μπορεί κάποιο να υπερηφανευτεί ότι αποτελεί μέρος της Λύσης ή ότι έχει τη λύση στα χέρια του για την έξοδο από την κρίση και την αναδημιουργία;

     Φοβάμαι ότι η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα είναι αρνητική. Ούτε το υπάρχον πολιτικό προσωπικό από μόνο του μπορεί, ούτε κάποιο κόμμα έχει τη δυνατότητα να αποτελέσει τη λύση. Το χειρότερο, δεν γνωρίζουμε ακριβώς ή δεν συμφωνούμε στο τι εννοούμε όταν λέμε ανασυγκρότηση της χώρας.
Σ’ αυτό το τοπίο, η λεγόμενη πρωτοβουλία για την κεντροαριστερά, έρχεται κατ αρχήν σαν κραυγή αγωνίας, να φωνάξει ότι ναι, υπάρχει πρόβλημα σ αυτή τη χώρα.  Πρόβλημα πολιτικό, ιδεολογικό, ηθικό, κοινωνικό, οικονομικό.

    Ένα γενικευμένο πρόβλημα, το οποίο το βλέπουμε καθημερινά. Από το πώς διαπαιδαγωγούνται τα παιδιά στα πρωτοβάθμια σχολεία, μέχρι πως λειτουργεί το δημόσιο για να εκδώσει μια φορολογική ενημερότητα. Από το πώς παίρνονται αποφάσεις από το πολιτικό σύστημα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, μέχρι πως αντιμετωπίζουμε τη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα που διαμορφώνεται στη γειτονιά μας.

    Όμως πρέπει πάνω από όλα να εντοπιστούν αυτά τα προβλήματα και να συμφωνήσουμε ότι, «ναι αυτά είναι τα προβλήματα». Να συμφωνήσουμε π.χ. και να πούμε ότι η δημόσια υγεία, είναι πολύ ακριβή. Ξοδεύουμε πολλά. Να συμφωνήσουμε στο τι φταίει, και να αποφασίσουμε όσο γίνεται περισσότερο συναινετικά (γιατί τότε έχει πιθανότητα να εφαρμοστεί η συμφωνία ) στο τι πρέπει να κάνουμε. Αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο σε μια κοινωνία που έχει μάθει να λειτουργεί με ομάδες συμφερόντων και να κατευθύνει τα πράγματα ανάλογα με το ποια ομάδα επικρατεί κάθε φορά, χρησιμοποιώντας συχνά τους πιο ωμούς εκβιασμούς (Κλειστά Πανεπιστήμια, νοσοκομεία κ.λ.π)

   Σε μια τέτοια κατάσταση κεντροαριστερά δεν σημαίνει απλά  μια ιδεολογική συνύπαρξη κέντρου και αριστεράς. Για την ακρίβεια αυτό δε λέει τίποτα στον απλό πολίτη. Στην εποχή μας και στην κρίση που βιώνουμε, οι έννοιες αριστερά-δεξιά, έχουν χάσει περισσότερο από ποτέ τη σημασία τους, ειδικά στην Ελλάδα. Αν αριστερό είναι ότι συμβάλλει στην άρση των κοινωνικών ανισοτήτων, που εν τέλει αυτό είναι, τότε το ανελέητο χτύπημα των συντεχνιών, είναι κατ εξοχήν αριστερή πολιτική. Όμως η Ελληνική Αριστερά δεν το βλέπει έτσι. Από την άλλη πλευρά η δεξιά επικαλείται τον κρατικό παρεμβατισμό στη ρύθμιση εργασιακών σχέσεων, επιχειρηματικών διευθετήσεων ή ακόμη και προστασία συγκεκριμένων επαγγελμάτων.

     Με άλλα λόγια στην Ελλάδα του 2013, έχουμε χάσει τον ιδεολογικό μπούσουλα.  Σκέτη η έννοια λοιπόν «κεντροαριστερά» μπορεί να μη λέει τίποτα. Αν όμως συνοδεύεται από βασικούς, αυτονόητους στόχους που έχει ανάγκη η κοινωνία μας και κυρίως τον οδικό χάρτη να τους πετύχουμε, τότε μπορεί να πει πολλά. Μπορεί να μιλήσει λοιπόν για τον εκσυγχρονισμό και τη δημοκρατική αποτελεσματικότητα του κράτους. Μπορεί να μιλήσει για την αναγκαία, γενναία μεταρρύθμιση που χρειάζεται το πολιτικό σύστημα. Με συγκεκριμένα πρακτικά μέτρα, μακριά από λαϊκισμούς. Να μιλήσει για την αξιολόγηση δομών και προσώπων παντού. Να μιλήσει για τη θεσμική ανασυγκρότηση της χώρας. Να μιλήσει για το νέο εθνικό στόχο, ο οποίος εκ των πραγμάτων πρέπει να βασίζεται στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, στη δόμηση μιας κοινωνίας αλληλεγγύης με μείωση της ανεργίας και αύξηση των ευκαιριών. Να επαναπροσδιορίσει αυτή την ίδια την έννοια της ανάπτυξης και της ευμάρειας σε μια κοινωνία που από τη μια μοιάζει να έχει στερητικό καταναλωτικό σύνδρομο και από την άλλη αφήνει να εξαθλιώνονται ολοένα και περισσότερα μέλη της.

       Να υπερασπιστεί τα θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα από όπου και αν βάλλονται. Να πείσει τέλος, ότι δεν αρκείται στη δήλωση της ιδεολογικής ταυτότητας περιμένοντας  ότι ο κόσμος θα την στηρίξει, αλλά ότι προτείνει με ρεαλισμό το ουσιαστικά καινούργιο. Καινοτομία παντού, αποτελεσματικότητα, εκδημοκρατισμός, κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη είναι τα βασικά προτάγματα που πρέπει να θέσει, προκειμένου να δημιουργήσει σε πρώτο στάδιο ελπίδα, γιατί  το βασικότερο πρόβλημα της πολιτικής στις μέρες μας είναι ότι έχει πάψει πια να δημιουργεί ελπίδα. 
Αν το καταφέρει αυτό, μπορούμε να ελπίζουμε ότι  η ίδια η «κίνηση των 58» μπορεί να γίνει κίνηση των εκατοντάδων χιλιάδων. Το εγχείρημα και οι προοπτικές αξίζουν τον κόπο.