Υποψηφιος Ευρωβουλευτης με την ΕΛΙΑ

Οργανωμένοι όπως οι Έλληνες…

Στα Γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες και στα διάφορα καταστήματα με σουβενίρ της Ε.Ε., κυκλοφορεί ένα χιουμοριστικό πόστερ, στο οποίο με αστεία σκίτσα, αναγράφονται ειρωνικά τα χαρακτηριστικά του τέλειου Ευρωπαίου με βάση το εθνικό «μειονέκτημα» που χαρακτηρίζει  κάθε ευρωπαϊκό λαό. Έτσι στο πόστερ αναγράφεται μεταξύ άλλων ότι ο τέλειος Ευρωπαίος θα πρέπει να… «Οδηγεί όπως ο Γάλλος», «Να μαγειρεύει όπως ο Βρετανός», «Να έχει αυτοέλεγχο όπως ο Ιταλός» κα «…να είναι οργανωμένος όπως ο Έλληνας». Έτσι το εθνικό μας μειονέκτημα, στα μάτια των ευρωπαίων, είναι η αδυναμία σωστής και αποτελεσματικής οργάνωσης.

Η οργάνωση του ελληνικού κράτους αλλά και της κοινωνίας είναι ανορθολογική. Υπάρχουν πολλές σκοπιμότητες, αλλά και στερεότυπα και ταμπού, τα οποία οδηγούν σε σημαντικές στρεβλώσεις. Το πελατειακό σύστημα είναι σίγουρα μια αιτία. Η πολυνομία, η στρυφνότητα των νόμων, ο ατομικισμός, οδηγούν στην ανοργανωσιά και την αναποτελεσματικότητα. Έτσι δεν υπάρχει αξιόπιστος μηχανισμός συλλογής φόρων. Δεν υπάρχει ορθολογισμός στη διαχείριση κονδυλίων για τα δημόσια έργα. Δεν υπάρχει ορθολογισμός στην οργάνωση των κρατικών μηχανισμών και υπηρεσιών. Δεν διαμορφώνονται λογικές προτεραιότητες στις κοινωνικές ανάγκες. Συχνά η αναζήτηση της λογικής προσκρούει σε κάθε λογής εμπόδιο. Από τα μικροσυμφέροντα που έχουν αναπτυχθεί εξαιτίας των οργανωτικών στρεβλώσεων, μέχρι την απλή συνήθεια που συνοψίζεται στο έτσι το βρήκαμε, έτσι το κάνουμε. Όμως τα πράγματα είναι σοβαρά. Οποιαδήποτε επενδυτική προσπάθεια προσκρούει σε κάθε λογής  παραλογισμούς. Η ίδια η καθημερινότητά μας συχνά υποβαθμίζεται. Αρκεί να πούμε ένα παράδειγμα: Η Αστυνομική μας ταυτότητα, το έγγραφο που υποτίθεται ότι έχει την ύψιστη αξία και ασφάλεια είναι και το έγγραφο που αποτελεί στην ουσία του την επιτομή του παραλόγου. Για να εκδοθεί, είναι απαραίτητο και ικανό το πιστοποιητικό γέννησης του Δήμου. Με τη συμβολή και ενός μάρτυρα ο κάθε Έλληνας μπορεί να προμηθευτεί μια ταυτότητα. Αν τη χάσει, μπορεί να προμηθευτεί άλλη. Αν πάλι τη χάσει μπορεί να βγάλει άλλη κ.ο.κ αρκεί   να του χορηγεί ο δήμος πιστοποιητικό γέννησης. Γιατί λοιπόν  να μην εκδίδει και την ταυτότητά του; Άλλο παράδειγμα, η πληθώρα των αριθμών που πρέπει να χαρακτηρίζει την ταυτότητά μας ανάλογα με τις δραστηριότητές μας. Άλλος αριθμός ταυτότητας, άλλος ο Α.Μ.Κ.Α., άλλος ο Α.Φ.Μ, άλλος ο Αριθμός Μητρώου Ασφαλισμένου, άλλος ο αριθμός διπλώματος κ.λ.π. μα θα μου πείτε ότι αν έχουμε όλοι ένα αριθμό θα αποτελεί το…χάραγμα του θηρίου! Να ένα εντελώς λογικό επιχείρημα για να ταλαιπωρούμαστε. Για να μη μιλήσουμε για τη μανία μας να αναλύουμε τα πράγματα όχι με λογικά επιχειρήματα αλλά με ιστορίες συνωμοσίας, με θυμό και μεταφυσική!  Αυτές οι σκέψεις έρχονται στο μυαλό μου αν Με αφορμή τις πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές και τον τρόπο που φάνηκε ότι αντιμετωπίστηκαν μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι ο εμπνευστής του χιουμοριστικού αυτού πόστερ, πέτυχε διάνα. 

Στη χώρα μας  στα ζητήματα ασφάλειας του πολίτη και αντιμετώπισης καταστροφών δραστηριοποιούνται πάμπολλες ξεχωριστές υπηρεσίες. Είναι η Ελληνική Αστυνομία, οι δημοτικές αστυνομίες, η πυροσβεστική Υπηρεσία, Το Λιμενικό Σώμα (το οποίο μάλιστα έχει αρμοδιότητες και στα ποτάμια και τα ρυάκια σε περιπτώσεις που αυτά ρυπαίνονται), τα κατά τόπους δασαρχεία, η πρόσφατα ιδρυθείσα Αγροφυλακή, η ομοσπονδιακή θηροφυλακή,  σε αρκετές περιπτώσεις ο στρατός, ενώ εμπλέκεται με επιτελικό ρόλο η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας. Για να δέσει το αλαλούμ, προσθέστε και την εμπλοκή των Δήμων και των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων αλλά και τις διάφορες εθελοντικές ομάδες, τις οποίες κανείς δεν ξέρει τελικά ποιος έχει τον πρώτο λόγο για την αξιοποίησή τους. Όλες αυτές οι υπηρεσίες έχουν η κάθε μια το σχέδιό της, το οποίο είναι –στη θεωρία- παραπάνω από πλήρες, αλλά ταυτόχρονα δυσκολεύεται να συνεργαστεί με τις υπόλοιπες, μέσα από μια νοοτροπία χρόνων που αφορά  την περιχαράκωση της όποιας μικροεξουσίας τους. Έτσι, όταν έλθει η ώρα της κρίσεως, ψάχνουμε να βρούμε ποιος παίρνει τηλέφωνο ποιον, ποιος έχει το γενικό πρόσταγμα, ποιος τελικά διενεργεί τη διαχείριση της κρίσης, αν έχει γίνει η σωστή προετοιμασία, ποιοι πόροι είναι διαθέσιμοι κ.λ.π.  με αποτέλεσμα την ανοργανωσιά, την έλλειψη συντονισμού, τη σύγχυση προτεραιοτήτων και στόχων.  Ωστόσο οι πυρκαγιές φουντώνουν, ακολουθούν οι πλημμύρες, το κλίμα δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει και γενικά οι διάφορες απειλές μεγεθύνονται.     Μέσα σ’ αυτή την πολυδιάσπαση, συχνά οι πολιτικοί ασκούν επιχειρησιακή διοίκηση, ενώ οι υπηρεσιακοί παράγοντες ασκούν πολιτική ή εναποθέτουν τις ελπίδες τους στο Θεό και παρόλο που (πάντα;) υπάρχει καλή πρόθεση, εντούτοις τα αποτελέσματα είναι πενιχρά και μονίμως σε τέτοιες περιπτώσεις παρουσιάζεται  τεράστιο έλλειμμα και αναποτελεσματικότητα.

Είναι λοιπόν η κακή νοοτροπία του Έλληνα η αιτία για αυτή την ανοργανωσιά; Αν δεχθούμε ότι αρμοδιότητα της πολιτικής είναι η ορθολογική διαχείριση πληροφοριών και προτεραιοτήτων, η αναζήτηση λύσεων με βάση τη λογική και η αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων, τότε το ζήτημα είναι εξόχως πολιτικό.

 Η πολιτική επιλογή ίδρυσης της Αγροφυλακής, αντί της ενίσχυσης της Αστυνομίας, της πυροσβεστικής ή των δασαρχείων έχει συνέπειες. Ο περιορισμός σε 32 των ωρών νυχτερινής απασχόλησης των εποχιακών πυροσβεστών για όλο το καλοκαίρι, έχει συνέπειες. (Βλέπετε τη νύχτα δεν καίνε οι φωτιές). Η ανυπαρξία ενιαίου φορέα διαχείρισης κρίσεων,  έχει συνέπειες. Η ελλιπής χρηματοδότηση της προστασίας του δασικού πλούτου έχει συνέπειες. Η προτίμηση πολλών μικρών ελλειμματικών υπηρεσιών από τη συγκρότηση επαρκών ενιαίων μηχανισμών έχει συνέπειες. Η απαρχαιωμένη  διοικητική διαίρεση της χώρας έχει συνέπειες, ο ανταγωνισμός των πολιτικών στο πλαίσιο  του πελατειακού συστήματος, έχει συνέπειες.

Όλα αυτά λοιπόν απαιτούν νέες πολιτικές, ώστε πραγματικά η οργάνωση του κράτους να είναι αποτελεσματική. Πολιτικές ανατρεπτικές της υπάρχουσας κατάστασης, που θα βασίζονται όχι στα λόγια περί επανίδρυσης του κράτους αλλά  στη λογική, στον προγραμματισμό, στο σχεδιασμό και στην αποτελεσματικότητα, ώστε να αποκτήσουμε επιτέλους μια αποτελεσματική κρατική οργάνωση. Μέχρι τότε οι ευρωπαίοι θα μας λένε «… οργανωμένοι όπως οι Έλληνες!»